Jeden z najśmieszniejszych, ale i najbardziej gorzkich filmów Cezarego Pazury. Historia jego toczy się wokół Adasia Miauczyńskiego, głównego bohatera, którego gra właśnie Pazura. Adaś jest nieudacznikiem życiowym, nic mu się nie powodzi, prowadzi bardzo szare, nudne życie w jednym mieście, ciągle jeżdżąc jednym samochodem. Chciałby zostać reżyserem, ale nie ma środków na zrealizowanie swojego pierwszego filmu, a próby zarobienia na niego i zostanie zauważonym kończyły się kompletnym fiaskiem. Jego żona otwarcie przyznaje, że chce go porzucić dla kogoś bogatszego, dowcipniejszego i bardziej kasiastego. A jemu nawet zdrady żony nie idą, jak by chciał - każda jego kochanka okazuje się dziwna. Mało tego - dzień po kochaniu się z nią odkrywa zawsze, że jego kolega z pracy też już zdążył zaliczyć tę dziewczynę. Wszystko go denerwuje i jest mu źle o każdej porze dnia i nocy, a kiedy w końcu dostaje jedyną w życiu szansę nakręcenia swojego pierwszego filmu, kiedy już myśli, że oto złapał nogi boga, okazuje się niefortunnie, że scena, która miała byc jego motorem napędowym, musi zostać zmieniona przez braki techniczne spowodowane małymi finansami. Postać zdecydowanie tragiczna, bardzo współczesna mimo swojej wiekowości.